หนังสือเมล็ดพันธ์แห่ปรีชาญาณ เล่ม 5 หน้า107-108

นานมาแล้ว มีชาวอินเดียนพื้นเมืองในทวีปอเมริกากำลังไปตามทางที่นำไปสู่ที่ตั้งบ้านเรือนของพวกเขา ขณะที่พวหเขาวิ่งกระต่ายตัวหนึ่งวิ่งกระโดดออกมาจากพุ่มไม้ และนั่งอยู่ข้างหน้าพวกเขา

ชาวอินเดียนกลุ่มนั้นหยุดวิ่ง เพราะกระต่างยังไม่ยอมวิ่งหนีไปที่อื่น มันยังคงนั่งขวางทางอยู่อย่างเดิม พวกเขายิงธนูไปที่กระต่าย แต่ลูกธนูกลับแล่นกลับมาโดยไม่มีเลือดเปื้อนเลย

พวกเขายิงธนูไปที่กระต่ายอีก ตอนนี้กระต่ายหายไปแล้ว แต่มีชายชรามายืนแทนที่ตรงนั้น ชายชราดูอ่อนแรงและไม่สบาย

เขาหยุดที่กระโจมแรก ที่นั่นมีหนังของหมาป่าแขวนอยู่ชายชราขอเข้าไปข้างใน แต่เจ้าของกระโจมไม่ยอม พวกเขาพูดว่า “เราไม่ต้องการคนป่วยที่นี่”

ชายชราเดินต่อไปยังกระโจมที่สอง ที่นั่นมีกระดองเต่าแขวนอยู่ แต่เผ่านี้ไม่ยอมให้ชายชราเข้าไปอยู่ด้วย

ชายชราพยายามเดินต่อไปยังกระโจมถัดไป เขาเห็นหนังของตัวบีเวอร์ ที่นั่นไม่ต้องรับชายชราเช่นกัน

กระโจมของเผ่าที่มีหนังกวางก็ใจร้ายเช่นเผ่านอื่น พวกเขาไม่ยอมให้ชายชราเข้าไปในกระโจม และกระโจมอื่นๆที่แขวนเหยี่ยมนกปากยาว และนกกระสาก็ไม่ต้อนรับเขา

ที่สุดชายชราก็มาถึงกระโจมที่มีหนังหมีแขวนอยู่ ชายชรานึกในใจว่าจะลองขอที่พักอีกสักครั้ง ที่นั่นมีหญิงชราอาศัยอยู่ เธอนำอาหารมาให้ชายชราทาน และปูหนังสัตว์ที่อ่อนนุ่มให้เขานอน

ชายชราขอบใจเธอ และบอกเธอว่าเขาไม่สบายมากเขาขอร้องให้เธอไปเก็บสมุนไพรบางชนิดในป่ามาให้เขาทานเพื่อช่วยให้เขาหายป่วย

หญิงชราไปเก็บสมุนไพรตามที่ชายชราบอก นำมาให้ชายชรา ในไม่ช้าเขาก็หายป่วย

วันหนึ่งชายชราบอกกับหญิงนั้นว่าสิ่งหนึ่งที่ยิ่งใหญ่ในโลกคือสอนให้ช่าวอินเดียนพื้นเมืองรู้จักความลับของการเยียวยารักษาโรค“ข้าเดินทางมา ทั้งป่วย ทั้งหิว ทุกเผ่าไม่ต้อนรับข้า ไม่มีใครเปิดผ้าที่ปิดหน้ากระโจมให้ข้าเข้าไป มีแต่เจ้าเท่านั้นที่ยอมเปิดผ้าหน้ากระโจมและเชื้อเชิญข้า”

“เจ้าผู้สืบเชื้อสายมาจากเผ่าหมี ต่อไปนี้ชาวอินเดียนเผ่าอื่นๆ จะมาเจ้าเพื่อให้ช่วยรักษาโรค และเผ่าหมีของเจ้าจะยิ่งใหญ่และเข้มแข็งที่สุด เจ้าจะสอนให้พวกเขารู้เกี่ยวกับต้นไม้ ใบไม้ รากไม้ เพื่อจะเก็บมาไว้รักษาโรคภัยไข้เจ็บ”

หญิงชราแหงนหน้าเพื่อโมทนาขอบพระคุณ ชายชราหายไปแล้ว ไม่มีใครอยู่ที่นี่ตรงนั้น นอกจากกระต่ายที่วิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ความดีที่ท่านกระทำจะได้รับการตอบแทนในอาณาจักรสวรรค์