หลังจากกษัตริย์ผู้ทรงมีพระชนมายุมากแล้วสิ้นพระชนม์พระโอรสขึ้นครองแผ่นดิน อีก 2 เดือนต่อมา กษัตริย์องค์ใหม่ทรงมีบัญชาให้มีการสำรวจผู้ที่พระบิดาทรงแต่งตั้ง

หลังจากราชเลขาและเจ้ากรมพระคลังมาเข้าเฝ้า กษัตริย์ทรงพบว่า ทั้งสองไม่เหมาะสมกับตำแหน่ง จึงเนรเทศไปจากอาณาจักร

จากนั้นพระองค์ก็ทรงมีพระประสงค์จะพิสูจน์ว่า ที่ปรึกษาชาญฉลาดพอที่จะทำงานต่อไปหรือไม่ พระองค์ทรงส่งผู้ถือสารไปที่บ้านพักของที่ปรึกษา สารนั้นมีข้อความดังนี้

ท่านจะต้องมาพบเราในอีกสามวันข้างหน้า เพื่อตอบคำถามต่อไปนี้

1. พระเจ้าหันพระพักตร์ไปทางไหน

2. เรามีค่าเท่าใด

3.เรากำลังคิดอะไรอยู่

ถ้าท่านไม่สามารถตอบคำถามได้ถูกต้อง ท่านจะต้องถูกเนรเทศออกจากอาณาจักร
ที่ปรึกษาอ่านคำถามแล้วก็ตอบไม่ได้ “ฉันไม่รู้เลยจริงๆ” เขาบอกภรรยา “เราไม่มีความรู้ที่จะตอบคำถามเหล่านี้ เราคงจะต้องเป็นขอทานยามชรา”

“ฉันจะไปเข้าเฝ้ากษัตริย์แทนท่าน” ภรรยาตอบอย่างใจเย็น “ฉันตอบปริศนาเก่ง”

“พระราชาจะทรงรู้ทันทีว่าเป็นเธอไม่ใช่ฉัน” ที่ปรึกษาตอบ

“พระองค์ไม่เคยพบท่าน” ภรรยาพูดต่อ “ถ้าฉันแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าของท่าน ใส่เสื้อคลุม ทำเสียงห้าว พระองค์ก็คงไม่สงสัย”ที่ปรึกษารู้ดีว่าตัวเองตอบคำถามของกษัตริย์ไม่ได้จึงยอมให้ภรรยาไปแทน ขณะที่ภรรยากำลังเดินออกจากบ้านเขาต้องยอมรับว่าภรรยาของเขาที่ปลอมตัวนั้นเหมือนเขามาก

เมื่อภรรยาของที่ปรึกษาไปถึงพระราชวัง เธอได้เข้าเฝ้ากษัตริย์ “เราเริ่มกันได้เลย” “พระเจ้าหันพระพักตร์ไปทางไหน”
นางเดินไปที่โต๊ะที่มีเทียนจุดอยู่ และทูลถามกษัตริย์ว่า “เทียนนี้ส่องสว่างไปทิศทางไหน”

“เธอเห็นแล้วว่าเทียงส่องสว่างไปทุกทิศทุกทาง” กษัตริย์ตอบ

“พระเจ้าก็เช่นกัน” ภรรยาของที่ปรึกษาตอบ

“พระสิริมงคลของพระองค์แผ่ไพศาลไปยังสรรพสิ่งทั้งมวล”

“ดีมาก ต่อไปเป็นคำถามที่ 2”

“เรามีค่าเท่าใด”

“29เหรียญเงิน” นางตอบทันที

กษัตริย์ทรงพระสรวง “เป็นคำตอบที่แย่ที่สุด เรามีพระคลังที่เต็มไปด้วยทองคำและเงิน เรามีอาณาจักรที่มีเรือกสวนไร่นาอุดมสมบูรณ์ แล้วเรายังมีไร่องุ่นอีก ทำไมเธอจึงบอกว่า เรามีค่าเพียง 29 เหรียญเงิน”

“ในพระวรสารบอกไว้ว่า พระเยซูเจ้าถูกขายด้วยราคา เพียง30เหรียญเงิน พระองค์จะมีค่ามากกว่าพระเยซูเจ้าได้อย่างไรเมื่อพระองค์รับใช้พระเจ้าในแผ่นดิน ข้าจึงลดค่าลง 1 เหรียญเงิน”

กษัตริย์พิศวงในคำตอบนี้มาก “แต่เรายังมีคำถามอีก 1 คำถาม เรากำลังคิดอะไรอยู่”

“พระองค์กำลังคิดว่าตัวข้าคือที่ปรึกษา” ภรรยาพูดด้วยเสียงธรรมดาของตนเอง “แต่ความจริงแล้ว ข้าไม่ใช่ที่ปรึกษา ข้าเป็นภรรยาของเขา” แล้วเธอก็ถอดหมวกออก ปล่อยผมยาวลงมาที่ไหล่

กษัตริย์มองอย่างตะลึง ก่อนที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “เธอเป็นสตรีที่ฉลาดที่สุดคนหนึ่ง เธอมีความสามารถในการตอบปริศนาของเรา จงกลับไปบ้านบอกสามีเธอให้เป็นที่ปรึกษาต่อ และเธอกลับมาคุยกับเราเกี่ยวกับตำแหน่งที่เราจะมอบให้เราต้องการคนมีปัญญาที่นี่”

ปรีชาญาณย่อมดีกว่ากำลังและอาวุธสงคราม (ปญจ 9:16)