หนังสือเมล็ดพันธ์แห่งปรีชาญาณ เล่ม 5 หน้า 99-101

อากาศกำลังหนาวจัด เลื่อนที่บรรทุกของหนักกำลังเคลื่อนไปในหิมะที่โปรยปรายไม่หยุด เสียงป้ายที่แขวนเหนือประตูร้านขายของกวัดแกว่งไปมาดังเป็นระยะๆ ลมแรงพัดพาอาหาศที่เย็นยะเยือกประหนึ่งถูกทิ่มแทงด้วยเข็มแหลม ขณะนั้นแทบจะร้างผู้คนในยามบ่ายๆ คนทำงานรีบเดินเข้าเดินออกสุนัขทุกตัวอยู่ภายในบ้าน ไม่มีนกบินและไม่มีเสียงนกร้อง นกกระจิบซุกตัวอยู่ในโพรง นกพิราบซุกตัวเบียดกันอยู่ที่มุมหนึ่ง นกหลายตัวถึงกับแข็งจาย

นกพิราบสิบกว่าตัวเบียดกันอยู่ใต้ชายคาของเฉลียงบ้านแต่ดูเหมือนว่าจะช่วยอะไรมันไม่ได้มากนัก นกกระจิบเล็กๆ ไม่ค่อยพอใจที่ถูกแย่งที่แสนสบายของมัน มันบินข้ามเฉลียงไปทักทายนกพิราบ

“นกพิราบที่รัก ขอให้พวกเราได้เกาะอยู่ใกล้ๆ พวกเธอหน่อยได้ไหม ตัวเธอใหญ่และอบอุ่น”

“ขนของพวกเธอเย็นมาก พวกเราให้พวกเธอมาอยู่ใกล้ๆไม่ได้หรอก เพราะเราเองก็เกือบจะแข็งตายอยู่แล้ว” นกพิราบพึมพำอย่างเศร้าๆ

“มาตรงนี้สิ” นกพิราบอีกตัวส่งเสียงเรียก นกกระจิบน้อยอีกตัวรีบไปหาที่อุ่นๆใต้ปีกนกใหญ่

“มาเร็วๆ” นกพิราบใจดีตัวอื่น ส่งเสียงเชื้อเชิญจนในที่สุดพกมันเกือบครึ่งสามารถให้นกกระจิบน้อยที่หนาวสั่นได้ซุกอยู่ใต้ปีกที่เย็นฉียบไม่แพ้กันของพวกมัน

“พวกเธอนี่ช่างโง่จริงๆนะ” นกพิราบที่เหลือพูด “ทำไมเธอจึงเสี่ยงเอาชีวิตไปแลกกับชีวิตที่ไร้ค่าของนกกระจิบเล่า”

อากาศเย็นลง ขณะที่พระอาทิตย์ลับหายไปใต้ก้อนเมฆ มีแต่แสงสวยลอดออกมาจากก้อนเมฆ ลมพัดแรงไม่หยุดรอบๆ บ้านที่นกพิราบและนกกระจิบน้อยกำลังรอความตาย

ชั่วโมงหนึ่งหลังจากพระอาทิตย์ตกดิน มีชายคนหนึ่งเดินผ่านเฉลียง หลังจากเข้าไปในบ้าน เขาปิดประตูเสียงดัง เด็กน้อยที่เฝ้าดูจากหน้าต่างเห็นบางสิ่งบางอย่างหล่นจากชายคามาที่พื้น

“พ่อคะ” เด็กหญิงร้อง “มีนกพิราบที่คงจะหนาวตายตกลงมาบนระเบียงค่ะ”

ลมแรงยังคงพัดพาอากาศที่เย็นยะเยือกประหนึ่งถูกทิ่มแทงด้วยเข็มแหลม ถึงกระนั้นนกพิราบที่ให้นกกระจิบตัวน้อยซึ่งกำลังแข็งตายซุกอยู่ใต้ปีกที่หนาวสั่นของมัน ยังมีโอกาสชื่นชมกับแสงตะวันของวันใหม่ที่สาดส่องเข้ามา

ผู้ที่เสียสละชีวิตย่อมได้มาซึ่งชีวิตเป็นของกำนัลตอบแทน