นำเสนอโดย... สิริโรจนา


--------------------------------------------------------------------------------

ปูสร้างครอบครัวบนฝั่งทะเลสีน้ำเงิน มันสนุกสนานรื่นเริงบนหาดทราย กินหอยแมลงภู่ หอยกาบ
และสัตว์ทะเลตัวเล็ก ๆ เป็นอาหาร วันหนึ่งแม่ปูเห็นนกกระเรียนเดินบนหาดทรายด้วยขาสูงยาวเรียวคล้ายต้นหญ้า
แต่ละก้าว สง่างาม มันพูดกับตัวเองว่า “นกกระเรียนนั้นช่างงามจริง ๆ”
แล้วมันแลเห็นลูกชายเดินเตาะแตะมาหา และรู้สึกหงุดหงิดใจ
“ลูกชายฉันงุ่มง่ามอุ้ยอ้ายเหลือเกิน เหมือนกระสอบเคลื่อนที่”

เมื่อลูกปูเข้ามาใกล้ แม่ปูถามว่า “ทำไมลูกจึงเดินอย่างนั้น?”
แม่ปูพูดต่อว่า “แทนที่จะเดินท่าทางงุ่มง่าม ลูกควรเดินสิบขา ตัวตรง สง่าผ่าเผย”

ลูกปู ฉงน มึนงง ก็ถามว่า “คุณแม่ครับ ผมจะเดินตัวตรงได้อย่างไร? ผมรู้จักเดินอย่างนี้เท่านั้น”

แต่แม่ปูคะยั้นคะยอให้เขาเดินตัวตรง ไม่ยากเลยถ้าเขาเพียรพยายาม ดังนั้นลูกปูก็พยายามแต่ไม่สำเร็จ

มันบอกแม่ปูว่า “แม่ลองเดินตัวตรง ๆ ให้ลูกดูสิ! ถ้าแม่ทำได้ ลูกก็ทำได้”

ดังนั้น แม่ปูก็พยายามเดินให้ลูกดู แต่ความพยายามของมันไม่สัมฤทธิ์ผล ขาปูไม่เหมาะสำหรับเดินตรง

แม่ปูเดินจนหอบฮัก ๆ และพูดว่า “แม่ทำไม่ได้ ลูกจ๋า แม่ลืมไปว่า

ธรรมชาติของเราไม่อาจเลียนแบบการเดินของนกกระเรียน”