นำเสนอโดย... สิริโรจนา


บิดาของคุณแม่ข้าพเจ้าทำงานเป็นช่างไม้ วันหนึ่งคุณตาทำลังไม้สำหรับใส่เสื้อผ้าบริจาคให้วัดเป็นการกุศล
สำหรับส่งต่อไปยังสถานกำพร้าในประเทศจีน

ระหว่างทางกลับบ้าน ท่านเอามือล้วงกระเป๋าเสื้อเพื่อควานหาแว่นตา แต่ไม่เจอ
เมื่อทบทวนความทรงจำ ท่านแน่ใจว่า แว่นตาได้หลุดออกจากกระเป๋าเสื้อโดยไม่รู้ตัวหล่นเข้าไปในลังไม้อันหนึ่ง
ท่านได้ตอกตะปูปิดเสร็จเรียบร้อย แว่นตาใหม่เอี่ยมพึ่งซื้อจากร้านกำลังเดินทางไปเมืองจีน

สมัยนั้นเกิดข้าวยากหมากแพง เงินทองขัดสน คุณตามีลูกทั้งหมด 6 คน เช้าวันนั้น
ท่านได้จ่ายเงินประมาณหนึ่งพันบาทเป็นค่าแว่นตา ท่านหัวเสียอารมณ์ไม่ดีที่แว่นตาคู่ใหม่ได้สูญหาย
ท่านขับรถกลับบ้านอย่างหงุดหงิด และบ่นกับพระเจ้าว่า “ไม่ยุติธรรมเลย
ลูกได้สละเวลาและเงินเพื่องานกุศล แล้วก็เกิดเรื่องอย่างนี้”

หลายเดือนผ่านไป ผู้ดูแลสถานกำพร้าได้กลับมาอเมริกา เขาอยากไปเยี่ยมเยียนทุกวัด
ที่ส่งสิ่งของและเงินไปช่วยเหลือเขาในประเทศจีน
ฉะนั้น วันอาทิตย์หนึ่งเขาได้มาปราศรัยที่วัดเล็ก ๆ ของคุณตาในเมืองชิกคาโก

เขาเริ่มต้นด้วยการขอบคุณสัตบุรุษที่ให้ความช่วยเหลือแก่สถานกำพร้าอย่างเสมอต้นเสมอปลาย
และพูดว่า “แต่ สิ่งสำคัญที่สุด ข้าพเจ้าต้องขอบคุณสำหรับแว่นตาที่ท่านอุตส่าห์ส่งไปให้เมื่อปีที่แล้ว
ข้าพเจ้ากำลังต้องการอยู่พอดี”

“Father, if possible,

let this chalice pass from me

not as I will

but as You will.”